Interieur en Lifestyle

Het ging niet altijd zo makkelijk

Ik heb er lang over nagedacht of ik hier een blog over zou gaan schrijven. Want het is wel persoonlijk. Maar ik hoop dat ik met mijn verhaal mensen kan motiveren en kan inspireren. Ik zal jullie een stukje over mijn leven vertellen. Als tienermeisje had ik het moeilijk. Ik was ook veel sneller “geestelijk” volwassen geworden dan mijn vriendinnen. En dat kwam door 1 ding wat mijn leven in alles beheerste.

Het begon allemaal toen ik denk ik een jaar of 13/14 was. Ik kreeg pleinvrees met paniekaanvallen en niet een heel klein beetje. Ik heb hierdoor mijn school niet af kunnen maken. Waar ik nog elk jaar aan moet denken als ik de tassen aan de vlaggen zie hangen. En ik heb het niet gehaald omdat ik niet kon leren. Want de eerste 2 jaar van de middelbare haalde ik hele goede cijfers. Dus dit was het niet. Ik werd overvallen door gevoelens van angst en paniek. Hele erge angst. Angst om iets te hebben, angst om ziek te zijn. Daardoor kreeg ik last van hyperventilatie. Dit noemen ze paniekaanvallen. En daardoor ontwikkelde ik weer angst voor de angst hebben. Controle te verliezen over je lichaam is naar. Vooral omdat je niet weet waarom het gebeurt en hoe het kan. Want ik heb een onbezorgde jeugd gehad. Geen nare dingen meegemaakt. Dus waar kon dit nou door komen. Maar goed. Hierdoor liep ik heel veel mis in mijn jongere jaren. Want ik durfde niet naar buiten.  Vriendinnen gingen heel veel uit en deden altijd leuke dingen. Soms ging ik mee. Maar ik moest wel weten of ik gelijk naar huis kon als ik paniek voelde. Ik heb ook heel veel gespijbeld omdat ik in paniek raakte als ik in de bus zat en voelde dat ik angst kreeg. Ik was in deze periode heel erg moe. Want dat vechten tegen deze gevoelen kosten heel veel energie. Het is zo’n naar gevoel die paniek. Het voelt echt alsof je de controle verliest. Je hart gaat sneller kloppen, je gaat zweten, hyperventileren, je hebt het gevoel dat je flauwvalt. En dat vond ik zoooo eng, echt waar. Dit gun je niemand. Ik heb hierdoor ook vriendinnen verloren. Want die begrepen het niet. Wat ik zeker wel begreep. Want je bent tiener en wilt dingen ondernemen en dan heb je een vriendin “die dat niet durft” dat is natuurlijk raar. Dus ik heb het ze ook nooit kwalijk genomen. Er zijn gelukkig ook wat lieverds bij mij gebleven die ik nu nog zie.

Het gebeurde op een gegeven moment echt elke dag wel 5 tot 8 keer dat ik een paniekaanval kreeg. Zo vermoeiend was deze periode. Ik schreef ook heel veel in een dagboek. Want zo probeerde ik het van mij af te schrijven. En elke dag als ik opstond dacht ik “het is een nieuwe dag met nieuwe kansen”. Maar al snel kwamen de paniekaanvallen weer.  Ik probeerde naar school te gaan. Maar dit lukte echt niet. Ik was vaak snel weer thuis. In deze periode had ik een liedje die ik altijd op zetten als ik een paniekaanval kreeg en dat was de  remix van Diana king “I say a little prayer” Dan probeerde ik vrolijk te worden. Muziek betekende in deze tijd heel veel voor mij en nog steeds. Mijn ouders wilde hulp voor mij zoeken. Maar ik wilde dat niet “ik ben toch niet gek, dacht ik”. Je bent natuurlijk een tiener en die denken iets anders dan volwassenen 😉

Uiteindelijk heb ik mijn middelbare diploma niet gehaald. En nu dat ik dit typ, rollen de tranen weer over mijn wangen. Want ik was niet dom. Als ik dit niet had gehad, had ik mijn diploma zeker gehaald. Ik ben daarna MBO directiesecretaresse opleiding gaan doen. Maar daar heb ik niet veel klaslokalen gezien. Het lukte mij gewoon niet. Wat was ik verdrietig in deze periode. Maar ik had geen zelfmedelijden. Ik mocht bij mijn vader op kantoor werken. Dit was bij een reclamebureau. Want het gekke was dan durfde ik wel weg want bij mijn vader voelde ik mij veilig en wist ik als het echt niet gaat, dan brengt hij mij naar huis. Deze gedachten gaf mij rust. En natuurlijk kreeg ik daar ook wel eens een paniekaanval en dan deed ik mijn polsen weer onder de kraan om mij hartslag omlaag te laten gaan. En dan praatte ik heel veel in mijn zelf van “kom op, wees sterk” Dit heb ik zo vaak gezegd.

Inmiddels was ik 18 en had ik het nog steeds. Het ging niet weg. Ik ontmoeten mijn man Sander. Sander was toen 22 jaar. En dat is het beste wat mij toen is overkomen en op tijd. Dit heeft mijn leven echt veranderd. Sander wist dat ik het had. Heeft heel veel met mij gepraat en probeerde mij te helpen. Sander en ik woonde na een half jaar al samen. Het is zo’n zorgzaam persoon. Hij had het niet gemakkelijk met mij. Ik zat door de angst heel vaak bij mijn moeder thuis en die mij veel hielp. Ik kon niet meer alleen thuis zijn omdat het erger was geworden. Durfde niet alleen te douchen enz. Ging nergens meer heen. Buiten was geen optie. Ik voelde mij zo opgesloten. Sander was natuurlijk overdag aan het werk.  Tot op een dag Sander zei “Yvon ik weet niet of ik dit nog zo trek” natuurlijk was het moeilijk voor hem. Hij was in de bloei van zijn leven en was ook een levensgenieter. En wilde meer doen dan thuis zijn. Hij zei “we gaan nu hulp zoeken”. We hebben dat samen gedaan. Dit was een moeilijke stap. Ik ben 1 jaar bij een psycholoog geweest en toen was de paniek weg. In deze periode was ik ook heel veel bezig met het interieur stylen, Hier vond ik ontspanning in.

Maar in dat jaar ging het ook met vallen en opstaan. 4 treden omhoog, 2 omlaag. Het was zwaar. Ik werd gedwongen om mijn grenzen steeds meer op te zoeken. Steeds langere stukjes naar buiten enz. Het was zo vermoeiend. Maar ik gaf niet op. Ik wilde een leven zonder angst, ik wilde nog zoveel in mijn leven doen en bereiken. Ik knokte er voor. Ik leerde rationeel en irrationeel denken. Ik kwam mijzelf echt tegen in dat jaar. Ik wilde alles zonder medicatie doen. Dit is iets wat ik ook nooit gebruikt hebt. Want ik moest mijn gevoel niet gaan onderdrukken, ik moest er aan gaan werken. En dat heb ik dat jaar zeker gedaan. Ik weet nog heel goed dat ik bij mijn laatste sessie naar buiten liep en omhoog keek en zo’n trots gevoel van binnen kreeg “you did it girl”. Inmiddels was ik bijna 20 en ik zag nog een heel leven voor mij zonder paniekaanvallen. En wat is mijn man in deze periode mijn steun en toeverlaat geweest. Dit heeft onze band ook erg sterk gemaakt. Als je zo jong bent en dit meemaakt weet je gelijk wat je aan elkaar hebt. Deze blijft voor altijd bij mij.

Daarna zijn we gaan verloven en een jaar later zijn we gaan trouwen.. Onze huwelijksreis was naar Turkije. In deze periode dacht ik nooit meer aan mijn paniekaanvallen. Ik kon het mij niet eens meer voorstellen dat ik dat had gehad. Ik ben hier zo sterk uitgekomen. Een kinderwens was er zeker en wilde we ook gelijk na het trouwen. In 3 jaar tijd kwamen onze 3 kids Colin, Mitchell, Caitlin.  In deze periode ben ik bij hun gebleven en ben ik niet gaan werken. Ik dacht mijn tijd komt wel weer als ze wat groter zijn.

 

En dat was ook het geval. Onze kids zijn nu 14,13,11 en ik ben met zoveel leuke dingen bezig. Maar doordat ik geen opleiding heb behaald maar wel hard heb gewerkt voor wat ik wilde bereiken sta ik nu waar ik het fijn vind om te staan. En geloof mij dat ging echt niet altijd gemakkelijk.

Mijn liefde voor interieur heb ik altijd al gehad. Bijna 3 jaar geleden begon ik met mijn IG account over interieurstyling, Maa ik wilde uiteindelijk meer. Ik begon een webshop. En wat vond ik het stylen en fotograferen toch leuk. Mijn webshop liep heel erg goed. Sander en ik waren er buiten onze drukke baan 7 dagen per week vaak tot in de nacht mee bezig. Ik heb in deze periode ook een copycat gehad waardoor ik het steeds minder leuk begon te vinden. Ik werd hier zo gestresst van en dat merkte mijn gezin ook. Ik begon hier ook over na te denken. Vind ik het inpakken zo leuk? Of vind ik het stylen en fotograferen toch leuker. En toen kwam ik er snel achter dat ik het stylen en fotograferen toch leuker vond. Ik heb daarna gelijk de keus gemaakt om te stoppen  met mijn webshop. Een keuze waar ik tot de dag van vandaag nog steeds geen spijt van heb gehad. Wat een bevrijding was dit. Mijn gezin had mij ook weer terug. Toen heb ik mijn plannen omgegooid. En ben ik meer bezig geweest wat ik het beste kan en het leukst vind. Het is fijn dat ik toch nog ontdekt heb wat ik erg leuk vind en ook kan. En het fijne is dat ik hier ook al deels mijn werk van heb gemaakt. Maar het voelt helemaal niet als werk.  Ik heb hierdoor veel leuke en lieve mensen ontmoet die mij bepaalde kansen hebben gegeven. En daar ben ik heel erg dankbaar voor.

Wat ik met mijn verhaal probeer te zeggen is dat je nooit moet opgeven, je nooit door andere moet laten tegenhouden. Dit is iets wat ik ook altijd tegen mijn kinderen zeg. En ook merk dat ze hier wat mee doen. Als je een doel hebt “go for it”. En niet alles lukt wat je probeert. Maar dat weet je niet vals je  het niet hebt geprobeerd. Iets wat ik ook altijd denk “je leeft maar 1x, maak er wat moois van”. En zoals mijn schoonmoeder op haar sterfbed tegen mij zei “jij bent diegene die de dingen kan veranderen als je het anders wilt”. Deze tekst draag ik ook echt letterlijk bij mij op mijn arm. En natuurlijk kan ik niet alles veranderen wat ik wil. Maar er zijn genoeg dingen die ik zelf kan bepalen en kan sturen.

Ik heb dan mijn diploma niet behaald. Maar doordat ik niet heb opgegeven en voor alles heb geknokt, sta ik nu wel waar ik wil staan. Ik ben een sterke, positieve vrouw geworden. En daar ben ik best trots op. Nogmaals ik kan mij niet meer voorstellen dat ik last heb gehad van Paniekaanvallen door straatvrees. Het is gelukkig alweer 18 jaar geleden. Iets wat ik ook zeker niet meer zal laten gebeuren. Ik hou van reizen en om overal naar toe te gaan. Ik wil nieuwe dingen van de wereld zien. Dit laat ik mij niet meer afpakken.

Liefs, Yvonne

Share:

45 comments so far.

45 reacties op “Het ging niet altijd zo makkelijk”

  1. José Schoonenberg schreef:

    Kwetsbaar maar mooi beschreven/geschreven.
    Powerwoman!

  2. Ine Willemsen schreef:

    Hallo Yvonne ik heb je verhaal gelezen. Wat goed dat je dit deelt met anderen. Wat ontzettend knap hoe ver je nu bent gekomen en dan zonder opleiding, je kan trots zijn op jezelf! Die moeilijke en heftige periode in je leven heeft mede en ook het doorzetten in het leven een mooi en lief mens gemaakt!! Ik vind het zo leuk om je te volgen op ig kijk altijd uit naar je foto’s! Ga zo door echt zo knap hoor wat je doet!! Jou passie was voor interieur was ook een soort van therapie. Ik heb het zelf ook niet makkelijk gehad en schilderen en met interieur bezig zijn deed e en doet me erg goed. Yvonne succes met alles wat je nog gaat doen!Liefs

    • yvonne kwakkel schreef:

      Hi Ine,
      Wat super lief je berichtje. En wat fijn dat je ook iets hebt waar je je prettig bij voelt. Ik hoop de mensen die mij volgen nog heel lang te kunnen inspireren. Liefs Yvonne

  3. C.you C.me schreef:

    Wow! Wat stel jij je kwetsbaar op en wat mooi dat dat papiertje niet nodig is voor jou uiteindelijk. Had je dat maar geweten. Als leerkracht raakt het mij wel, was er maar een docent of iemand die je eerder had kunnen helpen. Wat mag jij trots zijn op jezelf.
    Cindy

  4. ans schreef:

    ik vond je al bijzonder met de eerste foto van je die ik zag en nu na je levensverhaal ben je helemaal bijzonder – een doorzetter – wens je veel goeds en liefde <3

  5. Wilma Meijer schreef:

    Wauw wat bijzonder om jou verhaal te lezen.Erg dapper en ook herkenbaar.
    Wens je heel veel succes en plezier in de nieuwe uitdagingen met fotografie en styling.
    Je bent een topper.

  6. Marijke oudenhoven schreef:

    Wauw meis! Zo zie je maar dat het niet altijd koek en ei is! Knap van je dat je dit met ons deelt!! En super goed waar je nu gekomen bent! Mag je zeker trots op zijn

  7. Jess schreef:

    Thanks! Onze dochter zit in de zelfde leeftijd in soortgelijke problemen. Echt een opkikkertje om dan jouw verhaal te lezen.

    • yvonne kwakkel schreef:

      Oh echt! Dat is heftig, want als ouder sta je ook zo machteloos. Ik hoop dat je wat aan mijn blog hebt gehad. Het is niet makkelijk. Ik hoop dat je dochter er ook snel van af komt. Succes en sterkte!

  8. Karin wisman schreef:

    Wat is een diploma?….. Een bewijs dat je goed kan leren in een klas, uit een boek….? Je leert van het leven….ook ik heb grote hobbels moeten overwinnen…maar ik ben creatief, lief voor mijn familie en vrienden…ik ben er voor ze…..voor mijn lieve man, die net als ik ook zijn levenslessen heeft gehad….( wij hebben allebei onze partner te vroeg verloren, en ik heb twee jaar moeten vechten om door tegaan met het leven…).dat is veel meer waard dan zo,n papiertje dat ergens verstoft in een la ligt…Het is je karakter dat sterk is….je doet het super goed!!! Volg je hart..want dat klopt!
    Liefs Karin

    • yvonne kwakkel schreef:

      Hi Karin, heftig wat je hebt meegemaakt. Dat is ook niet niks. En wat betreft dat papiertje…Je hebt gelijk. Dank je wel voor je lieve berichtje.

  9. Huberdine schreef:

    Lieve Yvonne,
    Wat stoer van je! Zo knap wat je allemaal bereikt hebt!!
    Lieve groetjes, Huberdine

  10. Marieke schreef:

    Mooi open en inspirerend verteld! ThX

  11. Myrna Boessen lilo's living schreef:

    RESPECT…………..

  12. Mirjam schreef:

    Mooi en krachtig verhaal. En super bedankt voor het delen.
    Je bent op vele vlakken inspirerend…en om dat te zijn.. leer je inderdaad niet uit boeken maar is vele malen waardevoller dan een ” diploma”…

  13. Malou schreef:

    Hoi,
    Ik ken jou niet, jij kent mij niet, maar toch is het fijn om te lezen dat ik niet de enige ben… ook bij mij op mijn 18de begonnen de aanvallen en was ik bang voor alles wat er ‘misschien’ kon gebeuren, alles wat er maar kon mis gaan dat zou mij wel overkomen, daar was ik altijd van overtuigt. Het gebeurde alleen nooit. Jarenlang heeft het mijn leven bepaald tot ik net als jou professionele hulp zocht. Iets wat mij zeker heeft geholpen om het te onderdrukken, maar toch is het gevoel altijd wel een beetje gebleven. Ik ben nu bijna 30 en ik merk dat ik het laatste jaar terug val in mijn oude patronen van toen, dit terwijl het al zeker 8 jaar goed met me gaat.

    Ik vind het daarom tof om te lezen dat jij ondanks alles toch een super mooi leven hebt opgebouwd met een mooi gezin en dat je hierin kan doen waar je gelukkig van wordt. Mede door het feit dat jij jouw verhaal deelt, help je ook mij om positiever in het leven te staan! Ik ben er nog niet helemaal maar doordat mensen zoals jijzelf hun verhaal delen en laten zien dat het niet erg is om niet perfect te zijn. Dat zolang je maar gelukkig bent met jezelf je er wel komt, wow! Dat is mooi om te delen zeg!

    Dus ondanks dat je mij niet kent en ik jou niet, wil ik toch zeggen bedankt!

    • yvonne kwakkel schreef:

      Hi Malou, wat naar dat je dit ook heb meegemaakt. En dat het er nog een beetje zit. Maar als het je al eens gelukt is dan lukt het je nu ook. Geloof in jezelf. Je kan het. En wat fijn om te horen dat mijn blogpost daar aan helpt.

  14. Linda Valkenburg schreef:

    Wat dapper van je om dit kwetsbare verhaal te delen! Ik wens je alle goeds en moois voor jou persoonlijk en je mooie gezin
    Liefs Linda (lindas_huis)

  15. Joyce schreef:

    Wat ben jij een sterke vrouw zeg! Petje af

  16. Lia schreef:

    Stoer dat je dit deelt. En je mag trots zijn op wat je bereikt hebt.

    • yvonne kwakkel schreef:

      Dank je wel. Ik dacht misschien heeft iemand die het nu heeft er iets aan. Ik wilde laten zien dat je van zoiets af kan komen.

  17. Dummy schreef:

    Een mooi en bekend verhaal van een dame die geen papiertje nodig heeft omdat ze overstroomd van bizar veel talent op vele vlakken. Je bent een supervrouw, moeder en vriendin. Niets dan liefde voor deze moedige vrouw❤

  18. Esmee schreef:

    Lieve Yvonne,wat ontzettend moedig om dit te delen met ons!Dit heeft je gemaakt wat je nu bent…….
    Ik weet wat het is om ‘gevangen’ te zitten in je eigen lichaam,continu bezig te zijn met de gedachten ‘voel ik wat,gaat mijn hartslag goed,val ik niet flauw,focus op wat anders zodat ik het niet krijg….de angst en de paniek,het niet meer alleen durven zijn,of auto rijden,boodschappen doen etc ging niet meer vanzelfsprekend.Slopend was het!En dit is al 15 jaar geleden.
    En respect voor je man en je naaste die je hebben bijgestaan!

    Ik volg je met veel plezier op Insta,ga zo door want je bent het bewijs dat niets onmogelijk is!
    Liefs Esmee

    • yvonne kwakkel schreef:

      Hi Esmee, Bedankt voor je lieve berichtje. Zo ging het idd. Naar dat jij dat ook hebt meegemaakt. Je zegt het goed “gevangen in je eigen lichaam” zo voelde het ook echt. Het voelt nu ook goed dat ik door mijn blog mensen heb kunnen inspireren. Dat was ook mijn doel. Ik wilde laten zien dat het echt kan. En zoals je al zei “niets onmogelijk is” Ik ben ook blij dat ik in deze tijd lieve ouders en vriend en vrienden om mij heen had. Dat scheelde ook. Liefs,

  19. Yvonne schreef:

    Hoi Yvonne, hier een berichtje van een andere Yvonne die precies hetzelfde heeft meegemaakt als wat jij beschrijft. ik vond dat ik op jouw verhaal moest reageren omdat het bizar is dat je zoveel overeenkomsten hebt. Ik ben begonnen met flauwvallen nadat mijn vader plotseling is overleden. Het flauwvallen heeft mijn middelbare schooltijd ontzettend moeilijk gemaakt, gelukkig met de nodige hindernissen (flauwgevallen tijdens een examen) wel mijn Havo diploma gehaald maar niet doorgestudeerd voor mijn droombaan (verpleegkundige) door mijn enorme angsten. Angst voor de angst was iets wat in die tijd door bijna niemand werd begrepen. Ook niet door mijn moeder, vriendinnen, en later mijn man Sander. Durfde heel veel dingen niet te ondernemen wat een van de oorzaken was dat mijn huwelijk niet is gelukt.
    Gelukkig ligt deze tijd ook achter mij en kan ik ook weer genieten van de leuke dingen in het leven.

    • yvonne kwakkel schreef:

      Hi Yvonne, wat naar dat het ook zo bij jou is gelopen. Maar wel goed en fijn om te horen dat die tijd achter je ligt en dat je weer geniet. Goed zo!

  20. E.M schreef:

    Ik heb het met tranen op mijn wangen gelezen, dit is mijn verhaal! Ik was ouder toen het begon maar het loopt als een rode draad door mijn leven, ik zit inmiddels al jaren 95% van mijn tijd binnen en sta pas aan het begin van mijn herstel maar heb helaas weinig begrip en hulp uit mijn omgeving.. Ik praat er nooit over omdat ik niet wil zeuren of als “zwak wil overkomen maar ik moest nu reageren en je een hele dikke knuffel sturen, ik weet hoe zwaar het is en helemaal voor een meisje in haar puberteit, ik voelde de pijn in mijn hart tijdens het lezen, superknap dat je er zo sterk bent uitgekomen en bedankt voor het delen van dit persoonlijke verhaal, het motiveert mij weer om hard te blijven werken aan mijn herstel. ♡

    • yvonne kwakkel schreef:

      Wat fijn om te horen dat mijn blog je motiveert om er voor te gaan. Het zal een zware tijd voor je zijn. En vooral als er geen begrip is. Mensen die dit nooit hebben meegemaakt zullen het ook niet begrijpen. Het is ook ingewikkeld. Mijn doel was ook met mijn blog om mensen die hetzelfde nu hebben te motiveren dat je er echt van af kan komen. Als de wil er is dan gaat het je lukken. Het zal op en af gaan maar uiteindelijk lukt het je. Zet hem op! liefs

  21. Marijke schreef:

    Ik moest toch even een reactie plaatsen dit keer.
    Ik stond op 14/15 jarige leeftijd wat verder van je af door mijn eigen persoonlijke problemen. Maar weet dat ik het altijd wel heel naar voor je gevonden heb.
    Ik vind het onwijs knap dat je je verhaal verteld, maar nog meer dat je toen zo gevochten heb.
    You did it

  22. Stephanie schreef:

    Dappere vrouw! En wat heb je ondanks deze moeilijke start van je weg naar een volwassen leven toch iets ontzettend moois opgebouwd!

    • Yvonne schreef:

      Je leert er gelukkig ook van. Het was niet makkelijk maar ik heb geleerd dat als je iets echt wil dan moet je er voor gaan en komt het in dit geval echt wel goed. Dankjewel voor je lieve berichtje. x

  23. […] mij deze kans geven. Ik heb jullie al eens eerder over mijn verleden verteld in een andere blogpost “Het ging niet altijd zo makkelijk” en daarom ben ik extra trots op mijzelf dat ik toch mijn doel heb […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *